KolumneSlobodna Dalmacija

Kad netko umre obuzet jakim bijesom, javlja se kletva, kad se susretnete s njom, neće vas pustiti… Nova američka verzija kultnog japanskog filma strave daje krvavu i pesimističnu viziju horora

Blijede djevojačke prikaze mokre crne kose u “Krugu” Hidea Nakate i “Kletvi” Takashija Shimizua (1998., 2002.), njihovim nastavcima i američkim remakeovima, ustoličile su japanski “J” horor i prometnule se u ključnu sliku strave i užasa na prijelazu milenija.

Djevojke su izgledale su kao da su vidjele duha prilikom tuširanja i problijedile nasmrt od šoka, samo što su taj duh bile one same. Snimajući 2004. američku verziju (vlastitog) japanskog filma “Ju-On: The Grudge” Shimizu je ključnu scenu smjestio upravo pod tuš.

Tuširanje kao takvo više nije nikad bilo isto nakon gledanja “Psiha”, a šamponiranje kose poslije – “Kletve”. Remake kultnog “J” horora, najkultnijeg iza Nakatina “Ringu”, nije bio bog-zna-što, ali dao je jedan od upečatljivijih novomilenijskih prizora trenutne (dok scena traje) i naknadne (kad dođete doma i uđete pod tuš) strave u sceni kad Sarah Michelle Gellar pere kosu i osjeti tamne prste nečije ruke izbočene na tjemenu.

Taj prizor, s nejednakim efektom, ponavlja i nova američka inačica Shimizova “Ju-On”, ovaj put pod paskom neovisnog “art-house” redatelja i scenarista Nicolasa Pescea, specijalizirana za psihološke hororske trilere (“Eyes Of My Mother”, “Piercing”), koji debitira u jednom studijskom projektu.

Ipak, Pesceov film nešto manje ponavlja Shimizuov izvornik u cijelosti u odnosu na nastupni remake. Aktualnoj “Kletvi” treba dati plusić jer se ne drži japanskog originala kao pijan “plota” (zapleta) i svakako je pinku bolja ili nelošija od prethodnika i sličnog “rebootovskog” pokušaja novog “Kruga”/”Rings”, iako već pada kao kolateralna žrtva prokletstva još jednog hollywoodskog remakea.

Postavka je ista kao 2004. – kad netko umre obuzet jakim bijesom, javlja se kletva; kad se susretnete s njom, neće vas pustiti, kao ni Amerikanku koja ju je donijela sa sobom iz Japana i proširila poput nekakvog zombi virusa na sve s kim je stupila u kontakt.

Međutim, drukčiji je pristup hororu o “kućinoj kletvi” i s njom povezanim likovima u središtu Pesceove nelinearne naracije (policajci, agent za nekretnine, vodič za odlazak…). Slučaj istražuje policajka (Andrea Riseborough), novopečena samohrana majka, shrvana smrću supruga, koja sina tješi riječima “Ništa loše se neće dogoditi!” i ima recepturu protiv horora (“Što radimo kad se bojimo? Zažmirimo i brojimo do pet.”).

Pesce barem pokušava biti narativno i karakterno ambiciozniji dok u realno nepotrebnom remakeu prizemljuje “haunted house” podžanra s onoga svijeta na ovaj (“body horror”), svjesno pritom otklanjajući Shimizuovu misteriju. Prijašnji, beskrvni “The Grudge” relocirao je japanski horor na američko tlo i trudio se da se malo toga izgubi u prijevodu, scenu po scenu, prizor po prizor, kadar po kadar, gotovo do mjere “shot-by-shot” remakea.

U njemu je dominirala nadnaravna i mentalna strava s duhovima i opsjednutim kućama, a krv jedva da se prolila. Sadašnji film, tempiran na samom početku 2020. da publiku uvede u neke nove strahove (Happy New… Fear?), više izgleda kao horor nastao u produkciji Sama Raimija.

Natprirodnom i duševnom pridodan je i gadni, rubno groteskni tjelesni horor, rušeći zidove između širežanrovskih svjetova i zasijecajući “R” predikat umjesto “PG-13”. Prolio je Pesce više krvi nego sve “Kletve” i “Krugovi” zajedno u filmu koji je vizualno bliskiji remakeu “Teksaškog masakra motornom pilom”, “Zore živih mrtvaca” i “Brda imaju oči”, čak i ekstremnim francuskim hororima, sve iz razdoblja kad je Shimizuova američka inačica bila u kinima.

Prepoznatljivo ispuštanje zvukova sablasti iz prethodnih filmova sada graniči s glasanjem Predatora, možda i stoga što je avet grabežljivija i krvoločnija nego prije i neposredno operira kao lik iz “slashera”, masakrirajući nesretne žrtve ili ih navodeći da masakriraju sebe i druge.

Međužanrovski horor češće ne funkcionira, evidentno na primjeru predstavljanja lika legendarne Lin Shaye (najprije čujemo njezine vapaje i potom vidimo ruke), nakon čega ide prijelaz na leš ispred TV-a, jer pod diktatom studija Pesce prinudno ide na sigurne “(peeka)boo” scene generičke naravi.

Opet, treba cijeniti da producentima i multipleks-gledateljima iza leđa uspijeva projicirati crnu (pesimizam) i crvenu (krv) viziju žanra te napraviti bolni “piercing” japanskog horora. Količina beznađa je prilična za jedan studijski horor film. Ništa loše se neće dogoditi? Zažmirimo i brojimo do pet.

Glumačka ekipa bolja od remakea

Za ostale uloge okupljena je također dobra glumačka ekipa, bolja od one iz prethodnog remakea – Demian Bichir, Jon Cho, Betty Gilpin, Jackie Weaver, William Sadler

Show More

Povezane objave

Odgovori

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Obavezna polja su označena sa *

Back to top button
Close
Close